| Nieuwsbrief |
|---|
|
| Suriname: kleurrijke cultuur |
|
|
|
 Eeuwenlang was Suriname een doorvoerhaven van slaven en was het in Paramaribo een komen en gaan van planters, contractarbeiders, zendelingen, avonturiers en andere migranten. Nu kan een toerist genieten van de rust in de stad en de prachtige natuur in de binnenlanden.
Tegenwoordig heerst er een provinciale rust aan de Waterkant, de kade aan de Surinamerivier in Paramaribo. Jonge stelletjes liefkozen elkaar schuchter onder de schaduwrijke amandelbomen, oude mannen leggen een kaartje en Braziliaanse goudzoekers beproeven er hun geluk in het slib van de rivieroevers. De kade is ook vertrekplaats voor de veerbootjes naar het Commewijnedistrict aan de overkant, waar het verleden herleeft in de veelzeggende plantagenamen als Lust en Rust, Zorg en Hoop of Nijd en Spijt. Tegenwoordig wonen er kleine boeren van voornamelijk Javaanse afkomst, wat te zien is aan de moskeeën en warungs (Javaanse eethuisjes) langs de weg. Waan je je in het Surinaamse binnenland soms in Afrika, tijdens een fietstocht door Commewijne denk je dat je in Indonesië bent beland. Hier en daar ontdek je vervallen plantagewoningen, oude koffieloodsen en Hollandse sluisjes verscholen tussen het groen, als stille getuigen van een roemruchte periode. Ook het centrum van Paramaribo, dat achter de Waterkant begint, heeft die intrigerende sfeer van vergane glorie. Sommige houten huizen in koloniale stijl zijn netjes geschilderd. Goed nieuws is dat een groot deel van de binnenstad op de Unesco-Werelderfgoedlijst staat en dat voor verschillende gebouwen, zoals de volledig houten Petrus en Pauluskathedraal, restauraties worden uitgevoerd. De straten in Paramaribo vormen ondanks hun kloeke Hollandse namen een decor voor een kostuumfilm. Elk moment verwacht je een koetsje met Creoolse belles in hoepelrok en parasol, die giechelend complimentjes van mannelijke passanten in ontvangst nemen. Verderop in de drukke Domineestraat, waar hip geklede jongelui komen shoppen en ‘een kiek nemen' herhaalt dat eeuwenoude ritueel zich. Supercoole jongemannen staan in een rij langs de winkels en taxeren de voorbijgangsters, waarbij ze goedkeurende sissende geluiden maken. Een vermakelijk schouwspel, dit kijken en bekeken worden. Een meisje op een terras begint ineens met ‘psst, psst!'. Heeft ze iemand op het oog? Nee, het maken van avances heeft bij de dames alleen een praktisch doel: de aandacht van de schaafijsverkoper voor het terras. Suriname werd in 1975 onafhankelijk van Nederland. Na de coup van legerleider Bouterse in 1980 werd er een militair regime ingesteld. Het leger voerde van 1986 tot 1991 oorlog tegen het Junglecommando van Ronnie Brunswijk. In 1992 werd de democratie in Suriname weer hersteld. Sinds 2000 heeft Suriname een politiek stabiele situatie, maar toch is het land door interne strubbelingen van een relatief welvarend land afgegeleden naar een van de armste in de regio. Het land is vier keer zo groot als Nederland en wordt begrensd door Guyana, Brazilië, Frans-Guyana en de Atlantische Oceaan. Het grootste deel van de bevolking woont in de kuststrook, het binnenland bestaat uit tropisch, vrijwel ongerept regenwoud. Het overgangsgebied daartussen is een savannegordel. Suriname kent vier seizoenen: de grote regentijd (half mei-half augustus), de grote droge tijd (half augustus-november), de kleine regentijd (december-februari) en de kleine droge tijd (maart en april). Tijdens de droge periode kan er altijd een bui vallen, in de natte periode schijnt de zon regelmatig. De temperatuur schommelt overdag rond dertig graden. Suriname kent talloze inheemse planten, waarvan vele een medicinale werking hebben, vele diersoorten en is met ruim zeshonderd vogelsoorten een paradijs voor vogelliefhebbers. Suriname noemt zichzelf ook wel 'De kleine Verenigde Naties', omdat de bevolking bestaat uit Hindoestanen, Creolen, Javanen , Boslandbewoners, Indianen, Chinezen en overige groepen. Nederlands is de officiële taal, maar de lingua franca is het lokale Sranantongo. Engels, Hindoestaans en Javaans worden ook gesproken. Suriname praktisch Hoe kom je er: Surinam Airways en KLM vliegen enkele keren per week rechtstreeks naar Suriname. Let op aanbiedingen. Vervoer: Omdat de weinige wegen allemaal naar Paramaribo leiden, is de stad een prima uitvalsbasis voor excursies naar het binnenland. Transport daar meestal per korjaal of vliegtuigje (een vlucht over het regenwoud is een belevenis). Zelf korjaal en gids regelen is vaak omslachtiger en duurder dan een excursie met klein groepje via een touroperator in Paramaribo. Prijzen v.a. zo'n. 50 US$ per dag incl. overnachtingen, maaltijden en snacks (in Suriname nooit kinderachtig) en koffie/thee/fris. Eten en drinken: De rijke Surinaamse keuken vormt een goede afspiegeling van de bevolkingssamenstelling: roti, Chinees, Javaanse gerechten, hartige broodjes en pasteitjes. Kip, bekend hoofdingrediënt, wordt op talloze manieren klaargemaakt. De vele soorten vruchtensappen smaken heerlijk, al dan niet aangelengd met een scheut Borgoe-Rum. Geld: Suriname heeft de Surinaamse gulden verruild voor de dollar (SRD). Een euro is ongeveer 3 SRD. Pinnen en creditcardbetalingen beperkt mogelijk in Paramaribo. Verblijf: Suriname heeft prettig geprijsde guesthouses waar je al vanaf zo'n 15 dollar een kamer kunt huren. Daarnaast zijn er grote hotels en hostels. Aanraders: Dompel je onder in de relaxte sfeer van Paramaribo en verken de verschillende wijken, Fort Zeelandia met Surinaams Museum, de Palmentuin en de Centrale Markt (de grootste in het Caribisch gebied). Een bezoek aan de art galeries is aanbevolen voor kunstliefhebbers. Verder per fiets of (post)boot plantages en Fort Nieuw-Amsterdam in Commewijne. Dag- of weekendtrips naar Nickerie (uitzicht op Atlantische Oceaan vanaf Zeedijk), observeer het Surinaamse weekendtoerisme bij de kreken en rivierstrandjes in de Joodse Savanne of bezoek Brownsberg. Meerdaagse trips met jungletreks, inheemse dorpjes en vaartochten langs stroomversnellingen naar o.a. Raleigh-watervallen en Kasikasimagebergte. Vanuit de grensplaats Albina uitstapjes naar zeeschildpaddenstranden en het Frans-Guyanese St. Laurent, een leuk provinciestadje met de beruchte gevangenis waar Papillon opgesloten zat. Denk aan: Inentingen en malariatabletten aangeraden (check bij GG&GD), visum verplicht. Wie langer dan een week blijft, moet zich binnen een week na aankomst melden bij de vreemdelingendienst. Maak nooit ongevraagd foto's van mensen, ook niet vanuit korjaal of bus. De ontspannen, vriendelijke sfeer is één van de charmes van het land, dus ook in winkels, horeca, overheidskantoren word je met een relaxt ritme geholpen. Informatie: De Suriname-boekjes in de landenreeks en ‘Te Gast in'-serie van het Koninklijk Instituut voor de Tropen en Novib voor achtergrondinfo, (lees)tips en nuttige adressen en het Elmar-Reishandboek Suriname van Tessa Leuwsha. Enkele Reis Paramaribo van geremigreerde journalist Iwan Brave biedt een ironische kijk op de hedendaagse Surinaamse samenleving. Literair: romans van Surinaamse schrijvers als Albert Helman en Astrid Roemer en de populair-historische boeken van Cynthia McLeod. Links: > www.suriname.pagina.nl/, www.waterkant.net/ www.gosuriname.net/ voor accommodatie en vervoer. Excursies en natuurparken: www.surinametravel.com/, www.stinasu.sr/. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
|
|
