Het verzameld werk De hemel is van korte duur geeft een goed beeld van het werk van Tip Marugg gedurende een drietal decennia. Behalve zijn drie romans Weekendpelgrimage, In de straten van Tepalka en De morgen loeit weer aan, zijn ook tal van gedichten opgenomen. Jammer dat in die tijd Marugg geen interview gaf om meer te weten te komen over zijn denkbeelden, emoties en aspiraties. Voor nu moeten wij het doen met datgene dat via anderen wordt opgetekend. Een schrale troost die omgezet wordt in hoop dat zijn werk blijvend wordt gelezen.  Vandaag het tweede deel van het interview met Aart Broek.

Had Tip Marugg een visie v.w.b. de Antilliaanse literatuur en de opkomende generatie van schrijvers en dichters in de jaren zestig?  Hij was stellig geen ‘gezel’ in een gezelschap aan ‘opkomende schrijvers’ uit een ‘jonge generatie’ uit de jaren zestig van de vorige eeuw. Hij heeft dat nooit nagestreefd, maar hij respecteerde wat anderen deden zolang ze maar niet verlangden dat hij daaraan zou meedoen. Hij was wel bevriend met onder anderen Luis Daal, Rene de Rooy en Pierre Lauffer – dat is de jonge generatie van de jaren veertig en vijftig!

Met de oprichting van het blad De Stoep zorgde Marugg voor een discussie rondom de taalstrijd c.q. die tussen het Nederlands en Papiamentu. Jaren later sprak hij zijn voorkeur uit voor de etymologische spelling die op Aruba wordt gehanteerd. Is dit standpunt voor u verwonderlijk?

De Stoep werd opgericht in 1940 ten behoeve van in het Nederlands schrijvende auteurs die niet meer in Nederland konden publiceren, vanwege de oorlog, en ‘in diaspora’ leefden, zoals in de Verenigde Staten en Zuid-Afrika. Marugg begon vijf jaar later met publiceren van zijn gedichten in De Stoep, in 1945. Hij publiceerde gedichten in het Nederlands in dat tijdschrift. Hij voedde de vermeende taalstrijd dus niet. Waarschijnlijk meende hij ook niet dat er een strijd was tussen de talen: wat botste waren mensen en hun verlangen naar macht, maar voor beide talen was er voor hem voldoende ruimte. Hij verkoos de etymologische spelling omdat die de band van het Papiaments met andere talen (Spaans, Portugees, Nederlands) beter tot zijn recht deed komen. Hij was daar – zoals zijn erotisch woordenboek ook toont – zeer in geïnteresseerd. De spelling van Curaçao verdoezelde de ‘verbondenheid’ van de taal, en de mensen, met talen en mensen van elders.

Literatuurcritica Elsbeth Etty beticht u dat u de verkeerde hand legde aan het slot van de roman De morgen loeit weer aan? Deelt u deze mening?

Elsbeth Etty heeft een mooie analyse van het werk van Tip neergelegd. Zij dicht mij echter teveel invloed toe op de roman De morgen loeit weer aan. Marugg was geen ‘sulletje’ die op mijn ‘dwingende’ aanwijzing het slot van die roman veranderde. Natuurlijk niet. Dat de trekker van de revolver niet expliciet wordt overgehaald door de ik-figuur om een einde aan zijn eigen leven te maken (wat Etty verlangt), past juist naadloos in de thematiek van Maruggs werk. De mens is niet krachtdadig genoeg om zo een resoluut einde aan het leven te maken. Bovendien biedt het leven juist ook nog van die kleine, kortstondige genoegens – net voldoende om de dag door te komen.

Had u zoveel invloed op Tip Marugg om hem zover te krijgen? Hij was immers iemand die vrij egocentrisch en koppig was ingesteld.

Tip egocentrisch? Koppig? Oh, ja? Geloof ik niets van. 

Ik ben geen personage uit een roman (en hoop er ook geen te worden). Het interview geeft een beeld van enkele deelaspecten van de vriendschap tussen Tip en mij. Daarover heb ik niet – als wetenschapper of publicist – eerder zelf geschreven. Petra Possel, de auteur van de verzameling interviews in Niemand is een eiland, tekende het een en ander op uit mijn mond, en die van nog 15 anderen. Dat heeft zij op alleszins bewonderenswaardige wijze vorm gegeven.