U zegt in een ander interview dat het vijf jaar heeft geduurd om de roman te schrijven. Waarom heeft het zo lang geduurd?

De roman is geïnspireerd op mijn eigen leven op Bonaire. Geïnspireerd, niet gebaseerd, zoals veel mensen ten onrechte denken. Om een verhaal te kunnen schrijven dat zich afspeelt op Bonaire, had ik echter tijd nodig om afstand te nemen van mijn persoonlijke ervaringen op het eiland, ze moesten een plek in mijn gevoel krijgen, emotioneel afgerond worden. Ik kan niet schrijven over iets als het emotioneel nog te veel met mezelf verbonden is. Dan raak ik verstrikt in mijn eigen wereld, en niet in de wereld van het verhaal dat ik wil schrijven.

Was het een lange weg om een uitgeverij te vinden?

Ja. Ik heb mijn manuscript naar verschillende uitgevers opgestuurd. Het leidde alleen maar tot afwijzingen, veelal kort of niet onderbouwd. Dat is tamelijk teleurstellend, demotiverend, vooral omdat zo duidelijk was dat het manuscript maar nauwelijks gelezen was. Maar ik geloofde in mijn eigen werk, in de boodschap die ik wilde uitdragen, en daarbij: ik ben een verschrikkelijke doorzetter en een hele harde werker.

Uitgeverij De Passage, waar het boek uiteindelijk is verschenen,  heb  ik op een andere manier benaderd. Ik stuurde alleen een korte samenvatting, de boodschap van het verhaal en twee fragmenten. Dat trok de aandacht. Ik kreeg het verzoek om het hele manuscript op te sturen.

Hoe werd je vanuit de uitgeverij begeleid?

De begeleiding was kritisch, maar opbouwend. Anton Scheepstra, de uitgever, heeft mijn schrijfkunst en het verhaal beslist op een hoger plan gebracht. Ik kreeg eerst globale kritiek: minder personages, dertig procent korter, meer scenisch schrijven. Aan mij de taak om te laten zien dat ik beter kon.

Daarna kwamen de meer precieze verbetersuggesties: stukken weglaten, anderen uitwerken, personages iets versterken en losse eindjes oplossen. Tenslotte werd de tekst woord voor woord doorgenomen. Ook dat leverde weer enige weken werk op, maar elke aanwijzing verbeterde de kwaliteit. Ik heb er als schrijver veel van geleerd.

De roman heeft op een bepaald moment de toonzetting van een uitgebreid manifest. Wat beoog je als schrijver met deze kritiek?

Tropenkolder is geen manifest, Tropenkolder is een roman, een verhaal waarin ik een beeld geef van de Nederlandse Antillen zoals het ook is, een multiculturele samenleving die veel minder geslaagd is dan veel mensen beweren. Surinamers, Nederlanders, Latino's en Antillianen leven naast elkaar, niet mét elkaar, gescheiden als ze zijn door wederzijdse vooroordelen en afkeer.  

Daarnaast wil ik de lezer ook laten nadenken over de problematische relatie tussen Nederlanders en Bonairianen, vanaf oktober toch honderd procent landgenoten, als Bonaire een Nederlandse gemeente wordt.

Hoe hebt u uw personages geselecteerd en welke eigenschappen heeft u ze meegegeven?

De hoofdpersonen heb ik vooraf bewust gekozen, zelf geschapen naar eigen inzicht, geïnspireerd op basis van eigen ervaringen. Maar gedurende het schrijven gingen ze een eigen leven leiden, los van mijn scheppingsgedachte, alsof ze een eigen wil hadden, los van mij als schepper.

Wat betreft de karakters: de Nederlandse hoofdpersonen zijn romantisch naïef over het leven in een andere cultuur, maar mede daardoor ook kortzichtig en niet in staat om boven zichzelf uit te stijgen en zich daadwerkelijk te verdiepen in de Antilliaanse cultuur waarin ze leven.

De Antilliaanse personages zijn niet gediend van de bemoeizucht van de Hollanders en laten niet na dit openlijk dan wel onderhuids te blijken. Het levert een naar spanningsveld op die de lezer voor zichzelf moet duiden. Ik denk dat de afkomst van de lezer in sterke mate bepaalt hoe hij het verhaal zal lezen en de personages zal duiden.

Op donderdag 2 september a.s. verschijnt deel II van het interview met Marcel de Jong.