| Nieuwsbrief |
|---|
|
| Dottie, de kleindochter van de oude slavin |
|
|
| Geschreven door Quito Nicolaas | |
| Friday 24 October 2008 | |
 Onlangs verscheen het boek Dottie, de kleindochter van de oude slavin. Het is een prachtig boek en meesterlijk geschreven door de Arubaanse auteur Rosa Arrendell. Al vanaf het eerste moment dat je erin leest, wordt je meegenomen in het verhaal. Over San Nicolas waar de schrijfster van dit uitzonderlijk boek is geboren, is maar weinig bekend. Maar met deze uitgave komt er een verandering in, daar het de lezer terugneemt naar de eindjaren vijftig en zestig. Een periode waarover ook heel weinig is geschreven. Reden genoeg om een gesprek met de auteur aan te gaan.
Wanneer bent u op het idee gekomen om een boek te schrijven met als thema het leven van Dottie?Ongeveer zes jaar geleden merkte ik dat het verhaal over mijn overgrootmoeder Cobbee de slavin, de kans liep in de vergetelheid te raken en ben daarom met het schrijven begonnen. Het boek is een ego-document geworden, waarin u over de jaren voor en na de vestiging van de Lago rafinaderij vertelt. Wat is u het meeste uit die tijd bijgebleven? Met de komst van Lago op het eiland genoot men alom van een periode van welvaart en vooruitgang tot begin jaren zestig. Begin jaren zestig begon de raffinaderij met automatisering. Er volgde een periode van vele ontslagen onder de gastarbeiders. Men moest na hun ontslag het eiland weer snel verlaten. In de woonwijken heerste verdriet onder de buren en op de scholen verloor je vaak je beste vriend of vriendin. U beschrijft in uw boek verschillende typische Caribische verschijnselen, zoals de enorme verantwoordelijkheid die onze kinderen van jongsaf aan worden bijgebracht. Hoe kijkt u terug naar een dergelijke opvoeding? Ouders moesten werken en kinderen waren vaak alleen. Oudere kinderen kregen vaak de taak op hun jongere broertjes en zusjes te passen. De zorg voor de jongeren namen ze serieus opzicht. Iedereen probeerde op elkaar te passen en deelde daardoor een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Dat was heel goed voor de individuele ontwikkeling. Dat systeem was heel goed voor een evenwichtige ontwikkeling. Eerst geeft u wat achtergrondinformatie over de situatie, dan pakt u de draad op en vertelt verder in de romanvorm. Waarom is dat? De oude slavin Cobbee en haar kleindochter Dottie waren twee bijzondere vrouwen. Voor Cobbee moest ik even een klein stukje terug in de geschiedenis, rond de afschaffing van de slavernij en haar leven daarna. Het leven van Dottie had ik voor een flink deel zelf mee gemaakt. Ik stond erbij en keek ernaar. In welk opzicht kunnen we uw boek vergelijken met de roman My Mother van Jamaica Kincaid? Dat boek heb ik helaas nog niet gelezen, maar uitgaande van de titel van het boek zou ik zeggen, dat beide boeken gebaseerd zijn op de ervaringen van een kind ten aanzien van zijn moeder. Volgende week verschijnt deel II van het interview met mw. Arrendell. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
|
|
