In deze zinnen zit de essentie samengebald van Beth Holloway's verhaal, en zit tevens haar missie vervat. Want vanaf het moment dat de pijnlijke toedracht van Natalees vermissing duidelijk wordt, is Holloway ervan overtuigd dat haar dochter zich in een moment van onoplettendheid heeft laten meeslepen in de gebeurtenissen.
En het liep voor haar dochter niet goed af. Natalee is al drie jaar vermist en met grote waarschijnlijkheid niet meer in leven. Beth's missie is vanaf nu dan ook om jonge mensen te waarschuwen en te informeren over mogelijke gevaren op vakantiebestemmingen. Dat doet ze via haar non-profit organisatie safetravelsfoundation.org.

Haar boek is sinds vorig jaar in Amerika verkrijgbaar en vorige week verscheen er een Nederlandse vertaling. Die ging gepaard van een uitgekiende publiciteitsgolf op tv. Zo stond de zaak van de eind mei 2005 verdwenen tiener Natalee Holoway op SBS 6 de hele week in de schijnwerpers.
Daarom staat het drama van de Amerikaanse scholiere die na een nachtje stappen op Aruba vermist raakt, de lezer weer scherp voor ogen. In ‘Lieve Natalee' lees je de chronologisch vertelde geschiedenis vanuit het perspectief van de moeder. Zij vertelt, op een wat gejaagde toon, hoe zij de ingrijpende weken ervaren heeft vanaf het moment dat zij het bericht krijgt ‘dat iedere moeder vreest'.

‘Natalee was vanochtend niet bij het vertrek naar het vliegveld', krijgt moeder Beth maandagochtend 31 mei 2005 te horen als ze in de auto naar huis rijdt na een familieweekend. De ongerustheid slaat onmiddellijk toe. Eerder had ze Natalee beschreven als een lief, zorgzaam en verantwoordelijk meisje dat van dansen en winkelen houdt.
En Beth weet: ‘Dit is niets voor Natalee'. Ze wil zo snel mogelijk naar Aruba. Ze neemt plaats op de bestuurdersplaats en racet op onverantwoord hoge snelheid naar huis, een fikse boete riskerend. Onderweg is ze ook nog constant aan de telefoon met het thuisfront.

Binnen een paar uur weet ze al met haar (inmiddels ex-) man en een paar getrouwen een vlucht naar Aruba te regelen met een privévliegtuig, waardoor ze diezelfde maandagavond al voet zet op het eiland. Hoe ze dat precies voor elkaar krijgt, en hoe ze aan al die belangrijke connecties komt, wordt nergens in het verhaal heel duidelijk.

Op Aruba begint een wekenlange zoektocht op eigen gelegenheid naar Natalee. Zonder eerst naar een politiebureau te gaan, stappen ze direct diezelfde avond nog naar het huis van de familie Van der Sloot en komen verhaal halen. Ze zijn er namelijk - notabene door een neefje die pokert - zelf achtergekomen dat Natalee voor het laatst gezien was in gezelschap van de tiener Joran van der Sloot.

De zoektocht verloopt daarna pijnlijk, moeizaam en onvoorstelbaar traag naar het gevoel van de moeder. Ze is al meteen gefrustreerd in het rechtssysteem op Aruba, de vermeende tegenwerking die zij en haar familie ondervinden. Maar eigenlijk draait het vooral om haar eigen onmacht adequaat om te gaan met barrières in cultuur en taal.
Ze verstaat geen woord Nederlands of Spaans, laat staan Papiaments. Ze is totaal onbekend met Caribische omgangsvormen, en lijkt niet erg geneigd zich erin te verdiepen. Zo schrijft ze dat het de begeleider van Natalee niet lukt om contact op te nemen met de politie om aangifte te doen van vermissing.
Dat gebeurt pas een flinke week later als ze er uiteindelijk achter komen dat ze met de strandwacht hebben gepraat in plaats van met een echte politieman. Onbegrijpelijk. Beth wijt dit aan het Arubaanse systeem. Ze voelt zich buitengesloten. Herhaaldelijk schrijft ze ‘en weer wisten wij het als laatsten'.
Ook lukt het blijkbaar maar niet om een ‘verklaring' af te leggen, terwijl je als lezer verwacht dat een ouder aangifte wil doen van haar vermiste dochter.

Het spat van elke pagina: Beth heeft absoluut geen vertrouwen in officiële instanties. Noch aan Arubaanse, noch aan Amerikaanse zijde - al hecht ze uiteindelijk meer waarde aan Amerikaanse overheidsdiensten zoals de FBI. En omdat ze geen vertrouwen in het onderzoek, de mensen en de gang van zaken heeft, neemt ze op zeer veel vlakken voortvarend zelf het heft in handen. Ze zegt ook ergens: ‘instinctief weet ik dat het vooral op mij zal neerkomen om uit te zoeken wat er met Natalee is gebeurd'.

Met een groep vrienden en familieleden struint ze de onderwereld van Aruba af, de chollerhuizen, de hoerenkasten, zelfs figuren uit de drugswereld weten ze te achterhalen. Omdat er tips zijn dat Natalee mogelijkerwijs in deze duistere kant van het eiland verzeild geraakt is. En overdag zoeken ze langs de kusten, huizen, in de binnenlanden. Maar van Natalee geen spoor.

Elke tip die ze krijgen, pluizen ze na. Ze zoeken familie Van der Sloot verschillende keren op, bezoeken zelfs de school van Joran en al snel heeft Beth heel sterk het idee dat de oplossing van het raadsel van haar vermiste dochter bij een paar sleutelfiguren ligt. Joran, zijn vader en de broers Kalpoe. Uit haar naspeuringen en gesprekken met officiele instanties lijken dit de aangewezen personen die bij het drama van 30 mei 2005 betrokken zijn geweest. Alleen kan het bewijs niet rond gekregen worden.

Voor haar aantijgingen tegen Paul en Joran van der Sloot en Deepak en Satish Kalpoe heeft ze ongetwijfeld goede redenen, maar ze maakt soms aannames die louter zijn gebaseerd op haar intuïtie en haar zwart-witdenken. En die zijn kwetsend. Zo deed ze na het op vrije voeten stellen van de broers Kalpoe in een tv-interview de oproep aan landen om hen nooit toe te laten. Ze kreeg het direct op haar brood.
De autoriteiten en bewoners van Aruba namen haar deze uitspraak niet in dank af. Ze deinst er niet voor terug om een van de Kalpoes op zijn werk op te zoeken en indringende, volgens de advocaat van Kalpoe zelfs bedreigende, vragen te stellen. Een ander ongerijmde aanname is als ze eindelijk een ‘verklaring' mag afleggen op het politiebureau. Ze ziet er verscheurde papieren in een prullenbak met daarop de naam ‘Joran van der Sloot'. Terwijl ze geen andere taal spreekt en begrijpt dan het Amerikaans, concludeert ze direct dat dit een verscheurde verklaring van Joran van der Sloot is.

Holloway windt er geen doekjes om wat haar drijft en ze is ook open over haar nietsontziende werkwijze. Als lezer krijg je daardoor het beeld van een bazige tante die de touwtjes strak in handen heeft, vaardig met de media leert omgaan en tot het uiterste gaat om uit te vinden waar haar dochter zich bevindt. Terecht, als het om je kind gaat, trek je natuurlijk alles uit de kast. En vermoedelijk ga je grenzen over die je anders nooit zou schenden.

Maar de ervaring van Beth Holloway is ook nog eens dat alles op Aruba tegenzit, iedereen tegenwerkt, dat er alles aan gedaan is om haar en haar familie zo lang mogelijk in onzekerheid te houden en dat het onderzoek opzettelijk zo duister, vaag en vraagtekens oproepend verloopt. Kortom, dat er geen gerechtigheid is.
En tot nu toe lijkt dat laatste helaas het geval in deze bizarre zaak.

Beth Holloway, Lieve Natalee, het ware verhaal over Natalee Holloway
Just Publishers, Hilversum, ISBN 9789077895344, prijs 12,95 euro