Op uitzonderlijke wijze wist John Leerdam een select gezelschap van vrienden bij een te scharen om aan dit boek te werken. In het dagelijkse leven staan ze bekend als adviseur, nieuwslezer, presentator, advocaat, redacteur, onderzoeker, actrice, mode-ontwerper, diplomaat, pianist, danseres, dichter, verslaggever, kinderboekenverteller, bankier, schrijfster, eerste kamerlid, schilder, zangeres. Men doet een boekje open over hun verleden, echter niet iedereen had de opdracht begrepen of kon er niet helemaal aan voldoen. Bewondering, tegenslagen, verbijstering en het lijdzame leven op Dushi Korsou.
Verhalen die uitblinken zijn die over de duo-baan van Paulette’s Smit ijscoman, de Penstraat en zijn scheldkanonnades van Noraly Beyer, de overtocht van Maria Cuartas uit Cuba naar Curaçao, Laurindo’s bron van herinneringen, de beleving van Rita Verheul als kind op luchthaven Hato, de smaak van Gabi’s Christie zand en Marlon’s innerlijke strijd. Maar ook Linda Richardson die een tipje van de sluier oplicht om ons een kiekje in de formatieperiode gunt.
Een aantal van de verhalen missen duidelijk de hand van een redacteur. Dat zie je meteen aan de opbouw van het verhaal of aan de stem die het vertelde moet dragen. Soms ontbreekt een edelsteen in het verhaal dat het compleet moest maken. Ervaringen, de verteltrant en het geschrevene zijn drie verschillende manieren of instrumenten die je steeds weer opnieuw moet wegen en afwegen. Als er geen samenhang is tussen deze drie, dan ontstaat er geen landschap of decor voor het verhaal.
Op Curaçao bestaat er een tweetal werkelijkheden, waarvan in deze bundel kennis wordt gemaakt met de eerste; de werkelijkheid die aan het oppervlak blijft drijven en voor iedereen zichtbaar is. Als je de verhalen van de 47 auteurs leest, dan moet de beeldvorming van de Curaçaoënaar in Nederland toch anders worden ingezoomd. Men moet toch in staat zijn om zowel hier als overzee iets moois van te maken en respect af te dwingen. Tal van andere namen mis je in dit rijtje, die gemakkelijk een aantal van de alom bekende namen - naast een paar verdwaalde Arubanen - had kunnen vervangen.
Maar dan heb je de jongere generatie van Arthur Adams, David Bade, Izaline Calister, Randall Corsen, Arthur Kibbelaar, Roan Lamp, Laurindo Andrea, Mitsui Maduro en Raymi Sambo die durven te dromen. Ze zijn allemaal tegen de veertig en gooien een hengel naar de macht en kijken wat de vangst oplevert. Men probeert de grenzen te verleggen en aan de stikkende eilandcultuur te ontsnappen. De horizon lijkt nog ver weg en iedere dag opnieuw klautert men opnieuw naar boven om aan het eind van de dag met veel moed weer te moeten constateren dat Morgen weer een dag is. Misschien de generatie die de overgang zal inluiden naar een betere verstandhouding tussen de verschillende groepen?
Met de presentatie van dit vriendenboek leek het alsof de verkiezingscampagne was begonnen. Alleen de betrokkenheid van De Volkskrant is een raadsel gebleven, even raadselachtig als het verhaal van sommige auteurs. De Obama-syndroom doet zich voor en iedereen wil nu in zijn schaduw gaan opereren. Door de verhalenbundel op 26 mei te presenteren werd bovenal op een waardige wijze eer betoond aan wijlen Brigitha Meijer-Cratz, een bruggenbouwer tussen Arubanen en Antillianen alsook tussen De Antillen en Nederland.
De Antillen en ik
Redactie: J. Leerdam
Uitgeverij Meulenhoff
ISBN:9789029081580
|
