| Nieuwsbrief |
|---|
|
| Patrick van der Eem: undercover voor Natalee |
|
|
| Geschreven door Yvette Cramer | |
| Monday 30 June 2008 | |
 Fans van de Holloway-verdwijningszaak hebben weer wat te lezen. Aan de serie persoonlijke verhalen van hoofdrolspelers in dit drama is een nieuw deel toegevoegd. Patrick van der Eem, de man die Joran van der Sloot aan het praten kreeg, publiceert zijn verhaal. Open en eerlijk vertelt hij over zijn kartelige verleden, zijn motieven en over de slopende under cover-operatie die hij samen met Peter R. de Vries uitvoerde.
‘Overboord, Hoe ik Joran van der Sloot aan het praten kreeg,’ leest als eerste klas crime fiction. Dat is de verdienste van Elisabeth Byars die Patrick van der Eems verhaal trefzeker en met de nodige humor heeft opgeschreven. Met dit verschil dat dit boek geen fictie is. Misschien zijn er wat scherpe randjes gepolijst, misschien is er hier en daar voor het effect wat weggelaten, maar dat is het dan wel. Patricks verhaal is waar gebeurd. En zijn werkelijkheid is vreemder en duisterder dan welk verzinsel dan ook. Overboord gaat over het leven tot nu toe van een jongen uit een keurige Arubaans-Nederlandse familie die tijdens zijn puberjaren tot de duistere zelfkant van de maatschappij wordt aangetrokken. Na een korte, hevige carrière in de criminaliteit, besluit hij als twintiger een nette burger te worden. Hij heeft dan al een paar keer in de bak gezeten en zijn opvallende litteken op zijn wang heeft hij ook al opgelopen. Toch blijft hij banden houden met zijn vroegere leven. Door zijn verslavingen. Poker is er een van. En eigenlijk zorgt deze verslaving voor zijn moment in history. Hij weet zo als eerste en vooralsnog enige door te dringen tot de hoofdverdachte in een drama waardoor Aruba jarenlang op een pijnlijke manier in het wereldnieuws kwam. En dat hij deze tot nu zwijgende verdachte een vorm van bekentenis wist te ontfutselen. Hij sloot daarvoor niet alleen een verbond met Joran maar ook met zichzelf. Hij zou een rol spelen zodat hij Joran aan het praten kon krijgen. Dat dit makkelijker gezegd dan gedaan was, blijkt uit het verdere verloop van het verhaal. Een rol als deze speel je namelijk niet, die ben je. Van der Eem danst als onervaren under cover informant op het scherpst van de snede, heen en weer geslingerd tussen twee werelden die hij in zijn hoofd en in zijn hart moet zien te verenigen. De veilige wereld van zijn gezin, zijn werk als franchise-directeur. En de avontuurlijke, mistige wereld waarin hij een boef met de boeven is. Patrick van der Eem heeft twee gezichten blijkt al snel. In het voorwoord noemt Peter R. de Vries die Goede Patrick en Slechte Patrick. De laatste is de gangster, een aan coke en kicks verslaafde Patrick. Onbetrouwbaar en onaardig. Toch zit deze Patrick achter het stuur in de Range Rover waarin hij eindeloos met Joran rondrijdt, een vertrouwensband smeedt door Joran voor te houden dat ze samen een wietplantage gaan opzetten. Het is deze Patrick die er uiteindelijk voor zorgt dat Peter R. de Vries het materiaal krijgt waarmee hij de explosieve uitzending van begin februari kan vullen en waarmee hij meer dan 7,5 miljoen kijkers aan de buis kluistert. Goede Patrick is een charmante kerel die met aandacht naar anderen kan luisteren, redelijk en gevoelig is. Deze Patrick is beschermend, heeft te doen met de moeder van Natalee en wordt onpasselijk bij het idee dat een meisje respectloos in zee gegooid wordt omdat ze ‘het niet meer doet’. De twee kanten van Patrick halen het bloed onder de nagels vandaan van Peter R. de Vries en zijn rechterhand Kees van der Spek. Gek werden ze van zijn grillen en luimen. Gefrustreerd waren ze vanwege de eigenwijzigheid. ‘Patrick snaterde overal doorheen, gaf zelf de antwoorden op de door hem gestelde vragen en een enkele keer zagen we dat Joran ademhaalde om iets belangrijks te gaan zeggen over Natalee en er gewoonweg niet tussen kwam bij Patrick.’ Woedend ook vanwege zijn ongrijpbaarheid. Zo hield Patrick zelfs tijdens de uitzending van het materiaal via sms’sjes contact met Joran van der Sloot. Ook al had De Vries dat verboden. Na het lezen vraag je je wel af of de zaak Holloway ooit nog opgelost kan worden. Volgens De Vries is het duidelijk wie hier de boef is: Van der Sloot. Maar hoe vreemd het ook klinkt, als lezer krijg je uit de vele transcripten die letterlijk zijn aangehaald eerder het idee dat Van der Sloot niet de uiteindelijke dader is. Hij heeft erbij gezeten, over zijn rol in het geheel zitten liegen, de waarheid ernstig verdraaid, het onderzoek enorm verziekt en is ontzettend stom en verkeerd bezig. Maar uit het materiaal blijkt ook dat er een kleine kans is dat de geheimzinnige 'Daury' - de naam is vrijwel zeker een pseudoniem - Joran heeft geholpen. En dat dit drugshandelaartje de fatale handeling heeft uitgevoerd door de bewusteloze of overleden Natalee ergens in de Caribische Zee overboord te kieperen. Dat betekent dat dit verhaal nog een staartje krijgt en misschien een vervolg in de vorm van een boek over Daury. Uit Patrick’s eigen verhaal spreekt niet de arrogante trots die je zou verwachten van een mannetjesputter waar hij zich voor uitgeeft. Dat hij het m toch maar geflikt heeft, want die kick was een van zijn drijfveren geweest om aan de hele operatie te beginnen. Patrick moet nu in het reine zien te komen met zichzelf. Hij moet de drugs en de gangster in hem vaarwel zeggen en de Goede Patrick op de voorgrond laten treden. Als dat niet uit het leven gegrepen is. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
|
|
