Schrijvers hanteren hun verbeelding, soms met heel veel moeite, om een verhaal of roman te schrijven. In die verbeelding zit vaak eigen ervaringen of autobiografische elementen in verwerkt. Anderen kiezen ervoor om het verhaal zo dichtbij mogelijk het eigen leven te houden. Maria Aker is zo’n schrijver die het liefst zo realistisch mogelijk het verhaal wil vertellen. Een lesbische relatie is voor haar personage geen taboe…maar doodgewone gevoelens van een vrouw die verliefd is op een andere vrouw. Hiermee wil men niet een bepaald indruk scheppen, maar een statement maken. Juist in een  Caribische samenleving waar dit ongehoord is. Vandaag het laatste deel van mijn interview met - Maria Aker - een veel belovende schrijver.

Was het gemakkelijk om aan een volgend verhaal te beginnen, als je b.v. een tijd lang niet had kunnen schrijven. Vertel hoe het schrijfproces je verging?

Als een thema en hoe de personages daarover in conflict raken eenmaal in mijn systeem zitten, kan ik binnen een uur een verhaal van tien jaar geleden oppakken. Wat ik met enige regelmaat nodig heb is zelf in de omgeving vertoeven van waar het verhaal zich afspeelt, omdat ik rechtstreeks vanuit het landschap, de mensen, geuren, kleuren, geluiden en atmosfeer schrijf. Om mijn volgende boek – een novelle – te kunnen afmaken, moet ik eerst weer naar Curaçao, om te voelen hoe de schoonheid van cactussen in de kunuku bij zonsopgang me raakt. Dan kom ik weer in contact met de ziel van de hoofdpersonen en drijft het verhaal me voort.

De verhalen zijn van verschillende lengtes. Is er een bepaald reden. Hoe komt dat?

Ik schrijf alleen de kern van het verhaal, zonder dwalingen. Bijvoorbeeld Rise & Shine… ik had ook een uitgebreide verhandeling kunnen schrijven over de huidige sociaal-maatschappelijke pikorde in Paramaribo, maar als je iets scherps wilt vertellen, moet je niet teveel tekst gebruiken. Rise & Shine is overigens exact voor 100% precies zo gebeurd, in januari 2004, toen ik in Suriname was.  

In het verhaal Michi gaat het over een lesbische relatie. Moet dit taboedoorbrekend zijn of eerder het inzichtelijk maken van de gevoelswereld van een vrouw?

De geilheid die de journaliste voor Michi voelt, is de katalysator die de plot mogelijk maakt. Haar onbekendheid met de erotische kracht van een vrouw blaast haar van haar voeten, maakt het mogelijk dat ze haar Europese normen laat varen en slaaf wordt van haar verlangen. Een man had dit nooit bij haar los kunnen maken, in die erotische wereld is ze veel te veel thuis.     

Op een bepaald moment maak je een twist in het verhaal Michi door de listigheid van Compa Nanzi in te verwerken. Waarom?

Des te dichter je bij de kern van Curaçao komt, des te vager de werkelijkheid wordt. Je kunt Curaçao alleen maar snappen als je de Curaçaose verbeelding snapt. Nanzi-de-Spins ondeugden spelen een belangrijke rol in dat web van onbegrijpelijke gebeurtenissen in de geschiedenis en evenzo onbegrijpelijke beelden van de Curaçaose toekomst. Bovendien, als een Curaçaoënaar op Curaçao over Curaçao praat, praat hij altijd in bochtjes, om de feiten heen. Je kunt iemand niet goed begrijpen, wat je ook probeert, want in elk serieus gesprek zitten op z’n minst tien lagen betekenis. Het blijft altijd gissen naar wat er wordt bedoeld. Aan de andere kant: als je de klassieke ondeugden en motieven van Nanzi de Spin in gedachten houdt, kom je best een heel eind op Curaçao.

Wanneer eindigt bij jou als schrijver de verbeelding en maak je dan gebruik van autobiografische elementen. Geef een voorbeeld?

Je kunt me beter vragen waar het realisme in mijn verhalen eindigt! Op den duur weet ik het niet meer. Ben ik het echt vergeten. De beginscène van Michi, als de journaliste door een zwarte man van het witte strand wordt afgestuurd is echt. Dat overkwam me toen ik in 2001 op Curaçao was. De dialoog is een letterlijke weergave van het gesprek. Ik weet serieus niet meer waar het toen eindigde. Kreeg ik nou wel of niet nog een cocktail on-the-house? Ik kan het je niet met zekerheid zeggen. Mijn verbeelding heeft de werkelijkheid overgenomen. En vergeet niet, nothing is what it seems. De werkelijkheid is vaak te bizar voor een verhaal.

De verhalenbundel De sigarettenman is verkrijgbaar bij alle boekhandel of te bestellen via Uitgeverij  Free Musketeers.