Zeemansgraf is een bundel korte verhalen over Curacaose vissers en geeft goed de sfeer weer van het leven op de Caribische wateren. Laman ta pa piska, de zee is voor de vissen, zegt men in de West als men bang is voor het zilte nat en liever op de vaste wal blijft. Er is echter een groep mannen op de eilanden die dagelijks van voor zonsopgang tot laat in de middag de soms rustige maar meestal ruwe, zelfs wrede Caribische Zee bevaart: de Antilliaanse vissers. Over deze kerels en hun houten boten, over hun eiland en de zee gaan de verhalen in deze bundel.

Wie is Kees van Velzen?
Ik ben in 1938 geboren. Het zilte water in mijn aderen heb ik misschien van mijn familie; een grootvader, ooms, neven en een broer hebben allen bij de koopvaardij gewerkt
Na mijn studie heb ik tot mijn vijftigste in het onderwijs gewerkt. Eerst vijf jaar in Nederland en vervolgens vijf jaar in Zwitserland, de rest van mijn loopbaan was ik leraar op Curacao.
Tussen 1988 en 1998, het jaar dat mijn vrouw en ik in Frankrijk gingen wonen, heb ik gevist, jachten overgevaren van de VS naar de Antillen, een jaar een hotel gemanaged op Sint Maarten, af en toe nog wat uren les gegeven en vooral veel gereisd.

Hoe ontstond het idee voor Zeemansgraf?
Toen ik in 1971 op de Antillen kwam, vond ik een huis aan zee. Mijn buurman Ruben Diaz, schipper van de Miss Universe, was een bekende visser. Hij heeft mij de geheimen van het vissen en de zee geleerd.
Honderden uren hebben we samen gevist. Later heb ik een eigen boot gekocht. Je ontmoet dan andere vissers en je hoort verhalen. Die liefde voor de Caribische zee en het vissen, en die verhalen resulteerden in de bundel Zeemansgraf.

Wat is je band met Curacaose vissers?
Door mijn jaren op zee heb ik veel Curacaose vissers leren kennen. Het zijn bijzondere en stoere kerels met hun eigen taal, bijgeloof en humor. Ze hebben een warme plaats in mijn hart.
Ik hou van Curacao. Het eiland is zowel Caribisch als Latijns-Amerikaans, het is zonnig, vrolijk en kleurig, een paradijsje op aarde.

Zijn de verhalen geinspireerd op werkelijke gebeurtenissen?
Voorin het boek staat dat de verhalen aan mijn fantasie zijn ontsproten en dat is waar, maar veel wat ik beschrijf heb ik meegemaakt, of ken ik van horen zeggen.

Is Zeemansgraf je eerste boek?
Nee, ik heb in de jaren negentig drie jeugdboeken geschreven: Caribisch Avontuur, Het Zweet van de Zon en Plantagemoorden. Ik denk niet dat de boeken nog verkrijgbaar zijn want vorig jaar is de uitgever overleden en met hem de uitgeverij.


Wat mis je het meest van het eiland?
Ik woon nu in een schitterende streek in Zuid-Frankrijk, niet ver van de Pyreneeen. Toch mis ik soms het eiland waar ik bijna 28 jaren woonde en natuurlijk mis ik mijn grote liefde, de zee. Op de Antillen heb ik langer gewoond dan waar ook. Ik ken het eiland en de mensen en ik heb er veel vrienden. Logisch dat ik af en toe heimwee heb.

Waarom moeten we Zeemansgraf lezen?
Van mij moet niemand het boek lezen. Maar als je de Antillen en de Caribische zee kent, kun je vast van de verhalen genieten. En als je er niet bent geweest, krijg je misschien zin om er heen te gaan!