Als zevenjarige jongen vertrok Wensly met zijn moeder naar Nederland en kwam in Tilburg terecht. Daar groeide hij op met alleen zijn moeder, omdat vader hen in de steek liet. Net zoals zo'n zestig procent van de jongens van Antilliaanse afkomst in Nederland. Daarom wil Wensly zijn vader een gezicht geven. 'Met dit verhaal wil ik laten zien dat onze gemeenschap een probleem heeft. Zolang we er niet over praten, wordt het alleen maar erger. Van jongs af aan moest ik voor mezelf zorgen. Mijn jeugd was niet zorgeloos.'

In zijn tienerjaren dreigde hij, zoals hij zelf zegt, het verkeerde pad op te gaan. Hij hing rond op de pleinen in Tilburg en deed onder meer aan rapbattles die soms in echte battles uitmondden. Op school ging het niet goed, maar toch slaagde hij erin school af te maken. Op een dag stond hij op en had hij genoeg van zijn leven zoals het ging. Hij schreef zich in bij het leger.

De inmiddels 31-jarige Wensly is nu zelf vader en dat wakkerde de drang aan om meer te weten te komen over zijn eigen vader. Hij wil bijvoorbeeld dat zijn dochtertje zijn achtergrond kent. In de documentaire reist Wensly naar Curaçao waar hij een pijnlijke maar tegelijkertijd veelzeggende ontmoeting met zijn vader heeft. Maar Wensly ontmoette er ook zijn halfzusje met wie hij goed contact kreeg. Ze zochten samen hun vader op. In het gesprek blijft de vader veel antwoorden schuldig. Wensly vindt het duidelijk moeilijk om zijn vragen op zijn Caribisch, tamelijk omslachtig, te moeten stellen. Hij houdt meer van de Nederlandse aanpak, duidelijk, 'direct en keihard'.

Voor de documentaire interviewde Wensly ook vrouwen op Curaçao. Hoe denken zij over de afwezige vaders? De reacties verbaasden hem. Ze waren er tamelijk laconiek onder. 'Ja, ze willen nu eenmaal buiten de deur kunnen eten', zegt een van de vrouwen berustend.

De documentaire werd in de zomer al vertoond bij het Antilliaans Netwerk in Amsterdam.

Bronnen: Pauw & Witteman, Caribiana, Papa, waar was je .